We zijn (weer) in Marokko

Na een vlotte reis door (een mistig en rijpwit) Duitsland en (voorbij Lyon zonnig) Frankrijk zijn we Nieuwjaarsdag in Barcelona. We vinden in de wijk bij de Sagrada Familia een 3 sterrenhotel. Het is mooi weer, dus tijd voor een Happy Hour. Wim ontmoet in het hotel een oud-collega.  We hebben nog even het idee om naar de Sagrada te gaan om te zien hoe de bouw gevorderd is. Maar bij een ticketprijs van € 55 p.p. is de animo ver over. Trouwens alle tickets sold out’.

Een parking waar we met onze hogere topbox in kunnen is iets verderop. Dat verzekert ons  de receptie en ook de portier bij de P. Hij wijst de inrit. Wim rijdt erin en halverwege begint het plafond te ‘schuren’. Wim ‘bidt’ en rijdt achteruit. Gelukkig geen schade. De portier heeft niet gezien dat we een koffer op het dak hebben en de andere inrit hadden moeten nemen. Als ‘beloning’ krijgen we het tarief voor 1 dag in plaats van 2. 

Barcelona is iedere keer weer bruisend en prachtig. We hebben een dag extra voor de boot naar Marokko vertrekt. We gaan naar Park Guell. De metro is vlakbij het hotel. Na een stevige kuitenbijterklim komen we bij het park. Tot 5 januari helemaal volgeboekt.

Wim zoekt op internet en vindt  nog 2 tickets. Denkt hij. Want na betaling en controle bij de ingang zijn de tickets voor Palau Guell. Dat is terug naar het stadscentrum waar we anderhalf uur daarvoor over de Ramblas hadden geslenterd. We hebben 3 kwartier want er zit een tijdslot op. We redden het. We worden beloond met een prachtig paleis helemaal gebouwd in de stijl van Gaudi. Het is iedere keer weer een fascinerende ervaring.

Onze boot zal sneller in Nador zijn. Het is een nieuwe, grotere en luxere ferry. Eenmaal aan boord verdwalen we regelmatig. We moeten in de linker rij voor de douane en dan voltrekt zich het bekende tafereel. Marokkanen, Spanjaarden, Fransen willen als eersten van de boot en daarna als eersten invoegen voor de douane check. ‘Wachten op je beurt’ hoort Liesbeth regelmatig: Wim drukt onze auto ertussen. Een Tiguan is brutaal. Wim opent het raampje aan de kant van Liesbeth. De Tiguan het zijne. ‘Bonjour’  roept Wim. Pas dan komt er begrip en ruimte.  De tijdwinst van de overtocht is teniet gedaan.

Na anderhalf uur staan we als één van de laatsten bij de Douane. We hebben al gezien dat het tergend langzaam gaat in deze rij. Mannen in oranje pakken kiezen uit wie voor de check mag parkeren. Daarna moet alles open en is het wachten op mannen in blauw/zwarte pakken. Achter de ‘blauwzwarten’ staan mannen in lange grijsblauwe jassen en daar weer achter mannen in grijze pakken met grote tressen op hun borst. ‘Iedereen controleert iedereen hier’ zeggen we tegen elkaar. Wij moeten wachten tot twee auto’s naast ons gecheckt zijn. Alles moet uit hun auto’s; de auto wordt aan alle kanten beklopt, koffers en tassen moeten open. Onze naaste buurman  heeft de eerste controle gehad. De douane loopt weg en de man pakt zijn koffer in de auto. Foute boel.  De jongste douanier komt terug en laat hem opnieuw alles uitpakken en nu moet ook de koffer helemaal worden uitgepakt en ook zijn tassen. Liesbeth ziet het bij ons ook al gebeuren.

Ns 20 minuten zijn we aan de beurt. De twee douaniers inspecteren de auto. De  oudste van de twee vindt het voldoende. De jongste wil meer zien. Een man in grijsblauwe jas kijkt toe. ‘Het is misschien een praktijkproef voor de mannen’ zeggen we vergoelijkend voor de minutieuze controle.  Onze voorraadruimte moet  open. ‘Toeristisch’ meldt de oudere. De jongere twijfelt nog. De topbox moet los. “Geen drones, geen guns?’ Allemaal niet.  ‘Pennen, schriften, voetbalshirts, kleren, reservewiel, gereedschap’ meldt Wim. Hij noemt de brillen niet. Opnieuw overleg; het is akkoord. Goede reis. Voor we bij de uitrit zijn staan er nog om de  50 meter ‘grijze pakken’ midden op de weg. Het  laatste uniform wijst dat we moeten invoegen voor controle. ‘Niet weer’ zegt Liesbeth zuchtend.  Wim opent het raampje en zegt in het Frans: we zijn al gecontroleerd. Dat helpt.

Bij de havenplaats is het een drukte van belang. Veel mannen proberen een Maroc telefoonkaart te slijten.  Daar doen we niet aan mee. Wij gaan naar onze vaste kiosk waar de kaart  wordt geactiveerd.  Het is donker als we naar camping Riad Ocean View rijden. Links en rechts passeren, onverlichte fietsers, handkarren, voetgangers. En op een goede asfaltweg ineens zonder aanduiding een grote puist in de weg als mislukte  rotonde. Opletten dus en proberen een Marokkaan die de weg kent te blijven volgen.  

Riad Ocean View is een warm weerzien. Abdel herkent ons direct. Wim had gebeld en dat is maar goed.  Want we zijn nummer 14 op de kleine camping. Abdel heeft voor ons het vaste plekje van de vorige keren vrij gehouden. We zien de volgende ochtend dat de meeste gasten ook  met de boot in Nador aankwamen. Daar is  Clive met Nancy bij, die we eerder ontmoet hebben. En naast ons  twee Zwitsers die reisvrienden blijken te zijn van Christian en Monika die we de eerste keer hier ontmoeten. De wereld is klein.

Er is veel verbeterd en veranderd. De charme van loslopende pauwen is verdwenen; ze zitten achter gaas.  De staanplaatsen zijn uitgebreid.  Alle groenteperken hebben irrigatie en staan er welig bij.  Je kunt voor een afgesproken periode vrijwilligerswerk doen in de tuin en daarmee het staangeld verdienen.  Abdel is met zijn tuin zelfvoorzienend voor de  keuken. ’s Morgens verse broodjes en op bestelling een tajine. Het leven is verrukkelijk in de tuin van Abdel.