Brillenfestijn

Op weg naar het bergdorp Amguernis passeren we een tweetal trucks, waar groente wordt verkocht. Fatima, die ons vergezelt en gidst hoort haar naam roepen. We stoppen. Een oom  van haar blijkt daar te zijn om groente te kopen. Het is een verrassende stop. Kratten met groenten staan uitgestald. Mensen uit de omgeving komen hierheen om verse groenten te kopen. Een man pakt zijn ezel vol. Anderen zijn met brommer, fiets of te voet.

Het is net als de souk een handels- en ontmoetingsplaats. De mannen hebben duidelijk plezier. Voordeel van het gezelschap van Fatima is dat we kunnen communiceren met de ‘mannen’. We worden uitgenodigd voor een berber thee, zittend op groentekratten. En we moeten in de schaduw want ‘de zon is slecht voor ons’. De sfeer is enthousiast van beide kanten. We besluiten bij de groenteboer tomaten en appels te kopen. Liesbeth pakt uit een krat een tomaat, maar er klinkt van alle kanten inclusief de groenteboer dat die ‘niet goed’ is. Het andere krat heeft de betere kwaliteit. De beste tomaten worden voor ons gekeurd, terwijl iedereen toekijkt.  Met de appels gaat het hetzelfde.

We laten Fatima vragen of iemand een bril nodig heeft. De oom van Fatima meldt zich direct. Een kennis van hem ook. De topbox gaat open.

Wim haalt de doos met 100 brillen en gebruikt de laadbak van de truck. De anderen kijken op afstand toe.  Soms komen ze wat dichterbij. Na ongeveer 20 brillen geprobeerd te hebben is er ineens een passende bril.  We proberen via Fatima te vragen of er meer mannen zijn die een bril voor hun mobiel  of voor veraf nodig hebben. Het wordt nog niet helemaal duidelijk. Als de kennis een aantal brillen opzet maakt hij een draaiend gebaar voor zijn ogen. Het duizelt hem; dus is het geen goede bril. Met behulp van de letters van de Marokko wegenkaart checkt Wim de vergroting van de glazen, die de kennis wel goed vindt. Iedereen kijkt toe. De kennis krijgt een ‘passende’ bril, loopt ermee weg, maar grijpt al direct naar de stangen van de truck. Iedereen, inclusief de kennis lacht. Het is een ontspannen sfeer. Geen verziende problemen, concluderen we. We zoeken een smallere leesbril en die blijkt goed te zijn.        Als Fatima dan vraagt of nog meer een bril nodig hebben meldt tot onze verrassing iedereen zich. De groenteboer als eerste. Hij wijst op zijn ogen en Wim kan aan zijn ogen zien dat hij slecht zicht heeft. We vinden een passend montuur. De groenteboer heeft vooral een bril nodig om zijn mobiel te kunnen gebruiken. Wim ziet dat hij zonder bril zijn mobiel op 10 cm afstand houdt. Een mobieltje is voor een handelaar  zijn rekenmachine en dus zijn prijsbepaler. De cijfers kennen ze allemaal, maar  hoeveelheden uitrekenen is erg lastig. Wim vindt een sterke leesbril en de groenteboer straalt. Zijn mobieltje als check gaat gelijk op normale afstand om het te kunnen aflezen.

Nu wil iedereen aan de beurt zijn. De inhoud van de hele doos met 100 brillen komt op de laadklep te liggen. Het resultaat is dat iedereen een passend montuur heeft. Tenminste dat denken we, want de oom van Fatima komt, na een kwartiertje brildragend te zijn, vragen of hij toch een betere kan krijgen. Ook die vinden we uiteindelijk op de bekende manier van proberen, vergelijken van sterkte. Soms zet Wim een niet passende bril even zelf op om te zien wat het effect van de glazen is.

We zullen ook zonnebrillen uit de voorraad halen.  Dat blijkt een nog gewilder object. Begrijpelijk in een gebied op hoogte (we zitten op ongeveer 1500m) met veel en scherpe zon. Een zestal kinderen van het nabijgelegen tentenkamp is bij de groep gekomen. We hebben jammer genoeg te weinig kindermonturen bij ons voor de zonnebrillen. We schatten in dat ze de gewone monturen niet echt nodig hebben. Maar voor één meisje wordt duidelijk gemaakt dat zij een bril nodig heeft. Die vinden we gelukkig nog. Aan het eind komt  een oudere vrouw bij de groep. Maar ze blijft op afstand staan.  Hier komt de hulp van Fatima van pas. We begrijpen dat ze een bril nodig heeft. Fatima en Liesbeth reiken haar de verschillende monturen aan. Ze vindt een passende en sloft weer weg. Blij (sjokran) met een nieuwe bril, de hare was kapot.

Onze dag kan niet meer stuk, zeggen we gedrieën, na deze groepshappening.  We vragen iedereen voor een groepsfoto, want hiervan willen we toch wel  een mooie herinnering delen. We worden uitbundig uitgezwaaid na hugs van alle mannen met Wim. Au revoir, inshallah, klinkt het.