Missie geslaagd

Onze reis zit erop, we zijn weer thuis. We kijken terug op een geslaagde ‘missie’ om brillen uit te delen. Zonder de hulp van al onze inzamelaars zouden we dit nooit hebben kunnen doen. We hebben zelf, zoals iedereen kan lezen in dit reisblog, veel ervaring opgedaan met de manier van verspreiden. En met het ‘passen en meten’ van de monturen bij mensen die laaggeletterd zijn en geen idee hebben welk type montuur bij ze past. We willen op een volgende reis nog meer gebruik proberen te maken van plaatselijke helpers en uitdelers. Er kan dus weer worden verzameld en gezocht  naar  brillen.  We zouden graag ook weer een aantal kindermonturen ontvangen want ook daaraan is behoefte.  Net als zonnebrillen.  Via een reactie in dit reisblog of  [email protected] kan ons adres worden gevraagd.

Na ons bezoek met Fatima aan haar verwoeste in herbouw zijnde geboortedorp en de bijzondere  ontmoeting op de Tizi n’ Test pas met Hassan  hebben we een paar dagen gebruikt om ‘bij te tanken’. Het toont de ongelooflijke veerkracht van de berber bevolking.   In Marrakesh staan we op Le Relais. Een camping met Europese uitstraling en voorzieningen. Natuurlijk zijn we ook een dag de souk en de stad in geweest. Het idee was dat Liesbeth een mooie lap stof zou kopen. Maar dat werd lastig tussen alle sjaals doeken tapijt en kleed aanbieders. Tot we, toen we de moed al hadden opgegeven, een verkoper troffen die ons uit de doeken deed: we zochten geen stof, maar ‘een coupon’.  Tsja, ‘what’s in a name’. Ook deze missie dus  nog geslaagd.

Bijzondere en dierbare ontmoetingen waren er ook weer. Met de dankbare plaatselijke mensen en hun gezin, familie; met medereizigers die huis en haard verkocht hebben en hun wereldreis maken; met vrienden van eerdere reizen en met de vele mensen die we persoonlijk konden verrassen en een nieuwe kijk op hun omgeving en de kwaliteit van leven bieden met een passende bril. Het was allemaal onvergetelijk. Dit is waarvoor we het (blijven) doen.

De reis naar huis kwam in de planning en onze gedachten. Meknes stond op de wensenlijst van Liesbeth vanwege het Dar Jamaimuseum met traditionele ambachten en textiel. Althans zo staat het  in onze verouderde reisgids en ook nog op de niet aangepaste website.  Het blijkt een muziekmuseum te zijn geworden met oude instrumenten, geschiedenis van muziek en dans in de verschillende gebieden van het vroegere Marokko. Veel aandacht voor de belangrijke positie die de vrouw inneemt in de overdracht van traditionele muziek en dans. We herkenden met behulp van een digibord dansgroepen, kledij en  muziek van o.a. Tafraoute, Taroudant, Ouarzazate, Mhamid, Merzouga. Het was een uur genieten. Het museum is zeker een bezoek waard, het gebouw (een 19e-eeuws paleis) is ook schitterend.

Na Meknes  zijn we in twee dagen naar Tanger gereden. Vandaar met de ferry naar Spanje en dan nog een aantal dagen vrienden ontmoeten in Altea aan de oostkust net boven Benidorm. Het landschapsbeeld verandert compleet. Het geelbruine, zand- en grijskleurige Marokko met de woestijn, de kale bijna sneeuwloze bergen en immense plateau’s verandert in een oase van groen: landbouw, veeteelt, fruitteelt. Prachtig en meer welvarend dat zie je aan alles.

In de overgang van dit landschap liggen de restanten van een Romeinse vestingstad: Volubilis.  Het was eens de hoofdstad van Mauritanië. Van verre  zien we al bogen, zuilen en poorten. Het was een welvarende streek vanwege het uitstekend klimaat voor graan en  olijventeelt.  En dit zorgde ervoor dat grote huizen met veel mozaïek konden worden gebouwd. Pleinen, tempels, een kerk, een triomfboog, poorten, een grote oliemolen op een terrein van 42 (!!) hectare.  In 1755 was er een sterke aardbeving die ook veel schade toebracht aan Volubilis. De ruïnes zijn nog in goede staat, deels zijn pilaren  herplaatst. Het is inmiddels Unesco Werelderfgoed.

Eenmaal in Spanje trekken we langs de zuidkust naar de oostkant. Andalusië is een prachtig afwisselende regio.  In Motril (onder Granada) overnachten we en genieten we in een strandtent van de Spaanse keuken. Een heel smaak- en geurverschil met de tajine en couscous van de afgelopen 6 weken. In Altea kregen we op de ‘completo’ camping Cap Blanc met hulp van onze vrienden een plekje op de parkeerplaats. Het is voor veel Europeanen  (waaronder schatten we 50% Nederlands) een prachtige overwinterplek.  Sommige plekken en voorzieningen (w.o. de bakker) zijn puur Nederlands. We bezoeken het oude Altea op de rots. Nauwe straatjes, witte huizen, steile hellingen met prachtig zicht op de Middellandse Zee èn op de vele hotels langs de boulevard. Alle terrassen zitten vol en overal overheerst  de toerist. Wat een verschil met onze eerste zes weken, waar alleen Marrakesh en Meknes eenzelfde toeristisch gevoel opriepen.

Met dank aan alle inzamelaars voor de brillen is onze missie geslaagd. We hopen in winter 2025-2026 op een hernieuwde brillenmissie te kunnen. Met een door ons inmiddels ook veelvuldig gebruikt  ‘Inshallah’ sluiten we af.