De bril van Isabelle

Zoals we eerder schreven hebben we een bril met een missie bij ons. Het is de bril van Isabelle; een meisje van 16 die aan de ziekte van Leigh overleed. Het is een ongeneeslijke metabole ziekte waarvoor  Serious Request met het Glazen Huis  een speciale inzameling deed.

De moeder van Isabelle (Judith) heeft via vrienden de bril aan ons meegegeven. Het ondanks haar ongeneeslijke ziekte positieve denken van Isabelle  zou kunnen voortleven door de bril te geven aan een meisje in Marokko. Een geweldig bewonderenswaardig idee.

We zijn in Mhamid, een dorp op de grens van de Sahara en Algerije. Het is een armoedige streek. Zand, zout, zon en hitte maken het tot een harde woon- en leefomgeving. Op de camping Hamada du Draa hebben we gemeld dat we brillen kunnen uitdelen. Het is al bijna avond als een auto bij de ingang stopt, waar Wim toevallig staat. Een ongeveer 40 jarige man stapt uit samen met drie Marokkaanse vrouwen en een meisje van 4. De man is leraar aan één van de scholen in Mhamid. Hij had de eigenaar van de camping, Hassan, laten weten te komen.

De oudste (we noemen haar ‘moeder’, maar ze kan ook  ‘grootmoeder’ zijn) gaat aan de campingtafel in het midden zitten. Haar kleed breed gespreid. Een jongere vrouw zit rechts van haar en de jongste van de drie, Olia, heeft een kapotte bril bij zich. De ene ‘poot’ is er af. Ze kan de bril niet meer gebruiken. Ze is net als moeder en de andere vrouw gesluierd. Ze oogt daardoor in onze ogen ouder, maar is ongeveer 15/16 jaar. Olia wil graag een nieuwe passende bril. Ze is van het drietal het meest gedreven.  Moeder is eerst aan de beurt, maar ondertussen probeert Olia ook al brillen door ze, tussen haar nikab door, op te zetten. Een lastig karweitje waarbij de nikab regelmatig  afzakt, wat in gezelschap van mannen niet mag. Het toont dan delen van het gezicht. Olia lost het iedere keer charmant op.  Voor moeder vinden we redelijk snel 3 goede passende monturen. De begeleider blijft op afstand.  Moeder houdt de drie brillen die ze mag meenemen op haar schoot. Ze is duidelijk blij. Sjokran, sjokran (dankjewel).

Olia past ongeveer de halve voorraad die op tafel ligt.  Veel monturen zijn te groot, te (p)lomp. Andere te sterk of juist te zwak. Allemaal zonder resultaat. Ze kijkt enigszins beteuterd. We schatten haar gezicht en pupilafstand. Het lijkt ons een goed idee de speciale bril van Isabelle te proberen. We hebben die apart gehouden van onze inzameling om zeker te weten dat wij beslissen aan wie deze bijzondere bril wordt gegeven.

Het is alsof er een wonder gebeurt. Olia krijgt de bril, zet hem op en straalt. Dan weten we genoeg.  In het amazir meldt ze kennelijk dat het een hele goede bril is. De leraar vertaalt het voor ons.  Maar wij hadden het al gezien aan de ogen en lichaamstaal. Maar nu hebben wij nog een probleem.

We willen voor de moeder van Isabelle graag een foto van Olia met de bril van Isabelle. Dat is lastig. Wim gaat naar de  leraar die de dames begeleidt. Hij legt uit dat de bril bijzonder is, dat er een verhaal bij hoort.  Dat de bril van een meisje van 16  is, dat is overleden. We zouden  graag een foto willen als herinnering en bewijs dat de bril aan Olia nieuw zicht geeft. Wim benadrukt dat hij weet dat het lastig is dat te vragen.  In het amazir wordt het uitgelegd aan de dames. Wonder boven wonder stemmen alle drie de dames na de uitleg ermee in dat Wim een foto maakt. Dat is heel bijzonder want van (gesluierde) vrouwen mogen geen foto’s worden gemaakt. Olia kijkt Wim aan, ze stemt ermee in maar geeft met gebaren  aan: ‘alleen mijn ogen zichtbaar’. Wim zegt dat te respecteren. Olia zet de bril op, schuift haar nikab goed en laat een foto maken.  Ze krijgt de foto te zien. Het is akkoord. Wat een geweldige treffer dat we een Marokkaanse jongedame van ongeveer gelijke leeftijd met een bril van Isabelle gelukkig kunnen maken. In het linker brilglas weerspiegelt een streepje van de ondergaande zon.

Twee dames zijn nu voorzien. De derde dame blijkt zelf geen bril nodig te hebben. Ze heeft een half montuur met nog maar één glas erin bij zich.  Haar dochter is er zelf niet bij maar ze willen voor haar graag  ook een bril. Hoe doen we dat?  We leggen uit dat het moeilijk is dan een goed montuur te vinden. We vragen of ze morgen  met haar dochter kan komen. Nee, dat gaat niet lukken. Het is natuurlijk ook ondenkbaar dat in deze streek van Marokko dames morgen zelf naar de camping (kunnen) komen.   Wim heeft een idee. Hij pakt er  de wegenkaart van Marokko bij. Daar staan duidelijke letters op. Door de bril met het enkele glas  te gebruiken als voorbeeld voor de vergroting van de letters proberen we een passend montuur te vinden.  Uiteindelijk vinden we 3 brillen die de letters op dezelfde manier vergroten. En brillen die ook ongeveer dezelfde pupilafstand hebben.  Het is geen garantie voor het eigenlijk gebruik. Dat leggen we uit.   Voor het meisje van 4 hebben we kleurpotloden. De leraar vertaalt voor ons dat er nog 5 kinderen thuis zijn. Voor hen zijn er ook kleurpotloden uit onze voorraad.  Iedereen is tevreden. Sjokran.

Ook wij zijn blij dat we aan de moeder van Isabelle kunnen laten weten dat de bril in Marokko aan Olia nieuw zicht op de toekomst geeft.