Georgië, een verrassend land.

We sluiten Georgië af. Het is een prachtig, grotendeels onontdekt land voor Europeanen. De afstand om er heen te gaan  speelt  een belangrijke rol. De mensen waarmee we contact kunnen leggen zijn vriendelijk, behulpzaam, belangstellend en geven aan het te waarderen dat wij, "gollanski", helemaal naar hun land zijn gekomen. Onze 'gouden koets' heeft het allemaal mogelijk gemaakt. 

In het land zelf is de taal een belangrijke barrière om contact te leggen. Het eigen eeuwenoude alfabet is  voor ons niet te lezen en de klank niet te volgen. Jongeren spreken meer  Engels. Maar de oudere generaties hebben allemaal Russisch verplicht als taal geleerd. En dus is er geen ander taalgevoel ontwikkeld. We maken wel mee dat twee oudere dames die een winkeltje beheren in Mestia duidelijk maken absoluut 'no Ruski'  te willen spreken. Dat is een uitzondering. We horen veel Russisch in het hele gebied waar we doorheen getrokken zijn. We hebben een groot deel van Georgië doorkruist. 

We zien  veel Russen en Russische kentekens.  Russen spelen met hun auto's nog meer dan Georgiers Russische roulette bij hun inhaalmanoeuvres.  We ontmoeten een aantal Russen  en ook een Bela-Russisch gezin. Stuk voor stuk vriendelijke mensen.  We komen er niet toe te vragen of ze op vakantie zijn of op de vlucht voor verplicht in Oekraïne vechten. Een te intieme vraag. We lezen dat na de inval in Oekraïne in 2022 veel Russen zijn uitgeweken naar Georgië tot woede van Poetin. Batoemi en Tbilisi kregen de grootste aantallen te verwerken. Wij hebben op de plekken waar we waren (gelukkig) een duidelijke pro-Europese houding ervaren.

Rusland speelt nog steeds een bedenkelijke rol. Annexatie van Abchezië en Zuid-Ossetië heeft geleid tot een gespannen verhouding. Infiltratie is een beproefd Sovjet middel. De populistische partij Georgische Droom ijvert voor aansluiting en heeft veel aanhang:  een machtsfactor in het parlement. Op dit moment is nog een kleine meerderheid pro-Europees. Wordt Georgië uiteindelijk net als Zuid-Ossetië en  Donbas in Oekraïne ingelijfd, is een beknellende vraag. Protesten worden verboden  deelname beboet, gezichtsherkenning wordt ingezet,  intimidatie en repressie vindt al plaats. We hopen op een betere toekomst. 

De cultuur van Georgië is boeiend en oud. Dat was voor ons een belangrijke ontdekking. Het is een vroeg-christelijke beschaving. In die zin hebben Armenië en Georgië een gelijk(tijdig)e ontwikkeling doorgemaakt. De manuscripten en iconen die we afgebeeld hebben in onze blogs zijn het bewijs.

Hoog in de bergen kwamen we eenzelfde bewijs tegen. Volledig geïsoleerd maar met een eigen taal (Svan), manuscripten en nijver hoogstaand handwerk. 

Het land verraste en betoverde ons.

De majestueuze bergen, de hoge scherp ingesneden dalen, de onmetelijke gebieden waar rust en ruimte heersen.  

De natuur die overweldigend mooi is en groen in veel tinten.

Wijnbouw en fruitteelt zijn een  belangrijke stimulans voor de welvaart.

Maar schrijnend was de leegstand, de armoede, de verlatenheid van eerder welvarender dorpjes. Pal  naast de rijkdom van de wijn- en fruitboeren. (Het zijn net herenboeren, zegt Wim, verwijzend naar zijn jeugdervaring.) In die zin is Georgië gelijk aan alle andere economieën. 

Om ook bij onze ontmoetingen steeds te horen dat we de invloed  bij alle oud-Sovjetstaten  niet vergeten:  het (dwangmatig overheersende)  vroegere Sovjetrijk.  Een natie  planmatig laten produceren voor eigen Sovjet gewin,  alles reguleren en verplicht stellen en vervolgens alles stopzetten.   Daarmee het land van de ene op de andere dag in een   enorme economische neergang stortend. Karkassen van betonnen lelijkheid, verloedering, vergane welvaart. Daarvan  zien we overal bewijs  'From Russia without love'.

Batumi is onze laatste stop. Een vriendelijke stad. Moderne gebouwen en oude historie. De musea slaan we over, de Holy Trinity Kerk alleen het voorportaal, de 'prachtige' fonteinen staan droog. Veel  mooie parken, een wandelplatform in zee, een actief Europapark met Neptunus en fraaie zeemeerminnen.

En: onze telefoonkaart is vandaag 'leeg'. Dus is de zoekfunctie ook uitgeschakeld.  Maar het belangrijkste: we zijn voor alles veel te vroeg. Bij avond en nacht, lezen we, is Batumi een avontuur. Wij besluiten dat niet af te wachten. Het zal vanavond aan de hele zuidoostelijke  ZZ-kust regenen. 

Het land uit is geen probleem. Turkije in voor ons ook niet. Maar vòòr Wim staat een 'Koeweit, kiele, kiele Koeweit'-auto. "Alles klopt, klopt niet, klopt wel. 10 minuten geen activiteit. Lege stoel.  Wachten. Nieuwe beambte: inlezen, diepe zucht, fronsende blik.  Na 5 minuten: zelfde proces, dan langdurig  scrollen, kijken, wachten. Van turen krijg je slechte ogen. Ha, iets gevonden: document niet bekend.  De Koeweitie kijkt Wim vriendelijk lachend aan. Hij kan er ook niets aan doen.  Loupe erbij, beambte vraagt om ander document, is er niet. Wat te doen, je ziet het aan de lichaamstaal. Bellen met een meerdere. 15 minuten wachten. 'Kijk in lens' zegt beambte. De poppetjes van de ogen moeten overeenstemmen met de pasfoto.  Onbekend bij  de Koeweitie, die  haalt schouders op. Nogmaals: kijk in lens. Geen verdere uitleg. Wim wijst op camera. Eureka.  Gelukt.  Procedure 1 start opnieuw. Stempel, goede reis."  Dat alles zorgt voor een uur oponthoud. Het was echt "Farce Majeure".  Maar wie maalt erom, want als we in Turkije zijn hebben we weer een uur extra. 

We sluiten Georgië  af met een meer dan voldaan gevoel.  Het is één van onze top 5 reizen geworden. En overal waar onze gouden  koets kwam: de koeien.