Op weg naar Roemenië

Op weg naar Roemenië

Onze ‘reis naar het Oosten’  is begonnen. We zijn op dinsdag 6 juni vertrokken en hebben op een camping vlakbij Praag onze eerste stop. Praag en dit deel van Tsjechië hebben we eerder uitgebreid verkend. Hetzelfde geldt voor Boedapest en de westkant van Hongarije. Ons plan is in drie dagen naar Roemenië te rijden. Camping Drusus bij Praag is klein, gezellig en goed ingericht. Van hieruit kunnen,  met bus en metro op korte afstand, heel goed trips naar de hoofdstad gemaakt  worden. Het landschap van Tsjechië is verrassend mooi en afwisselend. Bergachtig, mooie vergezichten, prachtige dalen en vele kleuren groen wisselen elkaar af.

De volgende stop zal in de buurt van Boedapest zijn.  Als we de grens met Hongarije gepasseerd zijn verandert het landschap. Het wordt -nu we parallel aan de Donau rijden- vlakker, maar het blijft mooi en afwisselend. (We kunnen hier ook nog een vakantie aan besteden, zeggen we tegen elkaar.)  We hebben een kleine camping (Cvika) op het oog, die wordt aangeprezen om de ligging. We zijn verrast. Het is een prachtige, idyllische plek aan een oude zijtak van de Donau. Het water staat op gelijke hoogte met de staanplaatsen. Een gevolg van de hevige regenval van de afgelopen dagen. De kampeerweide is daardoor niet berijdbaar. We kunnen geen echte vaste ondergrond vinden voor onze auto. Aan de rand van het water lijkt te riskant omdat we met onze schoenen al wegzakken.

Maar het is een sprookjesachtige plek waar wilgen over het water hangen en waterplanten meedrijven in de rivier. Het zou een stilleven van Monet kunnen zijn. De camping staat het meest bekend om de voortreffelijke keuken met Hongaarse goulash en dito saus.  Maar: door de ligging aan het water en de drassige ondergrond stikt het overal van de muggen. We hebben binnen twee minuten onze auto ‘vol’ met muggen. We realiseren ons dat dit helaas geen goede slaap- en rustplek wordt.

In Hongarije stellen families hun tuin open om daarin te kamperen. In Gyor vinden we zo’n ‘stadscamping’. We komen via een smalle ingang achter het huis. Onze eerste indruk is dat we in een Russische omgeving zijn. Rommelig, maar gezellig ogend; achter goed en minder goed sluitende deuren en onder verschillende onaffe afdakjes zijn alle voorzieningen aanwezig. We zien hoe allerlei bijbouwtjes (een afdak en een plastic raam) kennelijk ook worden ‘verhuurd’ als ‘kamer’. Na de hevige regenval kunnen we met onze auto de achtertuin niet in, waar twee fietsende kampeerders hun tentjes hebben staan. Onze enige plek is bij de P.  We staan er goed en rustig.

Ons plan is de volgende dag in ieder geval in Roemenië te zijn. Dat is nog 600 km voor de boeg. In de buurt van Arad zoeken we een camping. We gaan na Boedapest richting het zuidoosten.  We komen in vlakker, licht golvend  gebied. Dat betekent dat er meer landbouw is:  graan, aardappels en mais kleuren de omgeving. Naarmate we zuidelijker komen gaan geeltinten van rijpend graan het landschap mee kleuren. Het betekent overigens ook dat de weg eentoniger wordt.

Bij de grens met Roemenië hebben we een eerste officiële grenscontrole. Een rij van ongeveer acht kilometer vrachtauto’s staat op de rechter rijstrook. Wij kunnen doorrijden tot vlak voor de controle, die verder niets voorstelt. We zijn wel anders gewend geweest. We zijn in Roemenië. Dit deel is, grenzend aan Servië en Hongarije, ook licht glooiend met grote landbouwakkers. Een deel van de Europese graanschuur is hier.

Arad blijkt een prachtig oud centrum te hebben. We stoppen er voor het opnemen van ‘lei’ (meervoud van leu, de munteenheid) en om boodschappen te doen. Lidl blijkt in heel Roemenië een uitgebreid winkelnetwerk te hebben.  We vinden snel alles wat we zoeken, zelfs onze peccanootjes broodjes voor bij de koffie. Wim bezwijkt direct. Dat belooft wat.

Campings die nog op een kaart of op een campingsite staan kunnen na covid helemaal gesloten zijn. We rijden door naar Lugoj. Een middelkleine stad, waar we in Valea Lungâ Românã een camping hebben gevonden: “Lotus Mellows”. Het is goed te vinden, maar als we op de plek zijn is er geen aanduiding voor ‘camping’. Dat blijkt een reden te hebben. Adriana beheert huis en tuin en opent op verzoek een grote stalen schuifpoort. “Wij werken niet met registratie, maar beschouwen iedereen als onze gast. De filosofie van Adriana achter de camping is leven volgens Veda, biologisch en vegetarisch. ‘We hebben geen wifi, praat met elkaar’ en “familie is een geschenk voor altijd’ zijn spreuken in de tuin, die rijk is versierd met kunstzinnige en kleurrijke attributen. Een creatieve manier om met weinig middelen een uitnodigende sfeer te creëren. Een oude koelkast doet dienst als uitleen boekenkast. (Nu afgedekt met plastic vanwege de vele regen.) Stroom komt via een verlengkabel uit een  traditioneel schuurtje (bouwjaar 1938), drinkwater uit een tuinslangaansluiting en het toilet is een traditionele ‘kakdoos’ achter in de tuin. Wasruimte is er niet, voor een douche kunnen we terecht in het huis. Het gras staat hoog en wordt, zo te zien, niet gemaaid. Maar het is een prachtige plek, rustig in een authentieke omgeving. De honden, vijf varkens, koerende en parende duiven, twee hanen en kippen van de buren, vormen samen met een roepende koekoek en talrijke scherende zwaluwen het decor van onze kampeerplek. Een Duits echtpaar deelt de gastvrije tuin met ons.

Vooraan het pad naar de camping staat een Grieks-orthodoxe/Katholieke kerk. Alleen ’s zondags open voor een dienst, waar vijf gelovigen aan deelnemen. Adriana vertelt dat dit aantal inclusief de priester is. Op vrijdag om 12 uur wordt de klok kort geluid. Voorzieningen zijn er niet in het dorpje. Mensen zijn op elkaar aangewezen. De buurman heeft een groentetuin en de buurvrouw verse eieren.  Naoberschap op zijn Roemeens. Als je daar meer van wilt weten, kan ik het je vertellen, zegt Adriana met gepaste trots.

Adriana woont ongeveer 8 jaar met haar dochter Iris op deze plek. Ze heeft haar baan, lerares Engels op een middelbare school, opgegeven; heeft dit huis gekocht om er een camping als ‘gastvrij huis’ te beginnen. Ze heeft voor ze zich hier vestigde het hele land kamperend doorgetrokken. Ze zal ons  op de kaart (‘alleen papier, geen google maps’) de mooie gebieden en plaatsen  wijzen. En we worden uitgenodigd voor een maaltijd (ciorba en polenta) die ze kookt voor iedereen die op het terrein is. We laten ons verrassen.  Gastvrij, geen verplichtingen, ontspannend.

We praten uitgebreid over de moeizame periode onder het communisme en  Ceaucescu. Na de omwenteling in 1989 verbeterde voor veel Roemenen de economisch situatie. (Het was geen revolutie van het volk, maar een militaire afrekening met medewerking van toenmalig Russisch president Gorbatsjov, vertelt Adriana -die toen 7 jaar was- met nadruk.) Er is gemiddeld meer welvaart gekomen. Maar voor de bewoners van het platteland en de kleine dorpen is het nog steeds een zeer armoedig bestaan. Zeker nu met de energiekosten die ook in Roemenië schrikbarend gestegen zijn.  Adriana kreeg de mogelijkheden te studeren en de keuze te maken om via de gastvrije camping in haar levensonderhoud te kunnen voorzien. Een indrukwekkend verhaal. Het is een prachtig begin van ons Roemeens avontuur.