we zijn in Istanboel

In Turkije de eerste kennismaking met Istanbul

We rijden redelijk snel door Bulgarije naar de Turkse grens. Het is rustig onderweg. Het landschap is rond Sofia bergachtig. We zien het Balkangebergte rechts van ons met sneeuw op de toppen. Naarmate we dichter bij de Turkse grens komen wordt het landschap vlakker. We komen in een landbouwgebied met veel graanteelt, afgewisseld met beboste heuvels.  Bij de grens met Turkije moeten we een vijftal controleposten passeren. Er staat een kleine file en de doorgang gaat redelijk vlot.  Na een uur rijden we Turkije in. We gebruiken o.a. Park4Night om overnachtingsplekken te vinden. We staan verbaasd over de negatieve recensies en de prijzen (€ 45 - € 65 voor een kale en vaak vieze plaats)  die gevraagd worden. Veel plekken blijken inmiddels gesloten.  We hebben besloten naar Istanbul te gaan. Daar is een camperplaats vlakbij de haven. 

Als we dichterbij het Europees deel van Istanbul komen wordt het druk, veel file en langzaam rijden. We hebben geen wifi en telefoonverbinding meer sinds we in Turkije zijn. Onderweg is bij één tankstation een Telekom verkooppunt in aanbouw.  In een voorstad van Istanbul stoppen we en gaan op zoek naar een Turk Telekom winkel en een ATM. In een groot winkelcentrum vinden we die beide, maar dan blijkt dat we voor de simkaart ons paspoort in de auto hebben laten liggen. Dus terug. We zijn dan al wel een dik pak Turkse Lira’s rijker. In de straat waar we de auto hebben staan komen we langs een kleine telecomzaak. De man spreekt een beetje Engels, is vriendelijk en verrast met de klandizie. Hij helpt ons goed. Bij de registratie zijn we verbaasd dat Turk Telekom  in het systeem  zelfs de achternamen van ons beider ouders moet hebben. We kunnen met de nieuwe simkaarten ook weer met Google maps verder rijden. Ons idee om 7 uur op de  ‘plaats’  te zijn halen we bij lange na niet. (We ontdekken dan ook dat in de andere tijdzone  het ondertussen een uur later is.)  Indrukwekkend zijn de vele hoge gebouwen, woontorens en kantoren. En veel viaducten die het handelsmerk ‘China’ dragen. 

Het is alleen al in dit deel van Istanbul, waar we ruim 20 kilometer doorheen rijden, een megastad met 18 miljoen inwoners. Het begint te schemeren als we in de buurt van de zeestraat komen. We zien in de verte het Aziatisch deel dat met de vele verlichting prachtig indrukwekkend is. (Stoppen voor foto’s was geen optie.) We komen via de zuidelijke Bosporusbrug in Azië. Wow, we zijn er. Het is dan zaak nog in het donker de camperplaats bij de haven te vinden. Dat blijkt lastig met een af en toe weigerende navigatie. Maar met Park4Night en onze ‘Truus’ (navigatie) redden we het. We rijden vlakbij de haven bijna vast in een druk uitgaanscentrum  van het stadsdeel Haydarpasa. Het ziet er bruisend en gezellig uit. Wat we ook zien is dat 5 bussen met (oproer)politie net zijn aangekomen. Een stad waar om onduidelijke reden een burgemeester is af- en gevangengezet roept wat over zich af. We zien als stil protest op een aantal plaatsen foto’s en affiches van Atatürk.  Vandaag (23 mei) is afgekondigd dat in het openbaar vervoer alle afbeeldingen van de burgemeester onmiddellijk moeten worden verwijderd. Een ‘bruisende’ stad dus. 

De camperplaats ligt aan een doodlopende straat. Als we het terrein oprijden lijkt het alsof we bij een autosloperij komen. Er staan op een met lint afgezet deel een twaalftal campers en wij vinden snel een plek. Ons kenteken wordt genoteerd en dat is alles. De volgende ochtend blijkt dat we op  een terrein van de verkeerspolitie staan. Hier staan inbeslaggenomen, verbeurd verklaarde, van de weg gehaalde of afgekeurde auto’s, brommers en scooters. En hier worden  door de verkeerspolitie ook auto’s van foutparkeerders gestald tot de eigenaar zich meldt en een fikse boete betaald. Er staan soms 12 gloednieuwe auto’s ‘in de wacht’. Wij staan in feite op een superveilig terrein, waar permanent ‘trafik polisi’ is. 

Op de camperplaats mag officieel niet gekampeerd worden. Maar onze huiftent is geen probleem. Er is water en beperkte stroom  (6 aansluitingen) als je een eigen lange kabel bij je hebt. Het terrein was eerst een rommelzooi, maar tot onze verrassing werd alle losliggende troep keurig opgeruimd. Bij de politiepost is een (hurk)toilet met wastafel dat gebruikt kan worden. We hebben voor Turkse begrippen niet te klagen. En de prijs 500TL (= € 12,50) is erg gunstig. Wij vinden aan de rand van het water een roosterplek met tafel en stoelen die we gebruiken. Vanaf hier hebben we een prachtig zicht op het drukke waterverkeer en het stadsdeel bij avond. We zullen hier een vijftal dagen staan. Vanaf de haven gaan om de 20 minuten veerboten (voor € 1,00  enkele vaart) naar het Europees deel, waar de ‘bucketlist’ gebouwen en bezienswaardigheden zijn. Er varen voortdurend 20 ‘zeebussen’ heen en weer. Ons plan de metro te nemen vervalt daardoor ook al ligt het (trein)station op loopafstand. 

Onderweg zijn we veel tolpoortjes gepasseerd, maar nergens was een betaalmogelijkheid. En overal konden we doorrijden. Bij een aantal kleine tankstations en op de camperplek vragen we naar vignetten. De reacties zijn niet duidelijk en variëren van ‘niet nodig voor buitenlanders’ tot schouderophalen. We zoeken op internet, vragen bij de politie en krijgen beetje bij beetje helder hoe het zit. Bij de ANWB vinden we dat we een HGS vignet nodig hebben in de vorm van een sticker op de voorruit gekoppeld aan je kenteken. Het kenteken wordt gescand bij iedere passage.  (Het kenteken is in Turkije dus het registratiemiddel voor alle doen en laten.) We hebben na onze passage van de grens tot Istanbul  8 dagen de tijd om een vignet te krijgen en te betalen. Daarna is de boete 10x de tolprijs. (Twee Nederlanders die twee weken rondtrokken  hadden geen idee over een verplicht vignet.) Maar waar vinden we dat?  Uiteindelijk weet  één man (van de 5 die Wim vraagt) van de verkeerspolitie op het terrein dat we naar een PTT kantoor moeten. Daar wordt ons kenteken geregistreerd en krijgen we een vignet voor 550 TL omdat onze auto klasse 2 is. We zijn tevreden. Via de mobiel kan een app (HGS) worden gebruikt om het vignet te koppelen aan een betaalmethode.  De vertaling is af en toe lachwekkend. Een politieagent die de vertaler van zijn mobiel gebruikt krijgt voor HGS ‘funky, funky’ op zijn scherm. We lachen erom. Google vertaalt bij de app: ‘activeer de applicatie en laat haar branden’. 

Als Wim op de HGS app onze route checkt lijkt er geen heffing te zijn geregistreerd. Dus toch nog terug naar PTT, waar ze uitleggen dat de app alleen informatie geeft aan gebruikers met een Turks IBAN nummer. Ons kenteken staat  in het officieel systeem met de melding dat we 220 TL moeten  betalen voor de ritten vanaf de grens.  We rekenen ter plekke af en krijgen het advies steeds bij PTT te checken en betalen. Het zou handig zijn als één van ons een korte cursus Turks had gedaan want Engels is hier lastig.   We bruisen van enthousiasme. In ons volgend verhaal: bezoek aan Haya Sophia en andere bezienswaardigheden.